علل خود انفجار شیشه سکوریت
خود انفجار شیشه سکوریت را می توان به عنوان پدیده ای توصیف کرد که شیشه های سکوریت شده به طور خودکار بدون اثر مستقیم خارجی می شکند. خود انفجار شیشه سکوریت می تواند در حین پردازش، ذخیره سازی، حمل و نقل، نصب و استفاده رخ دهد.
خود انفجاری را می توان با توجه به علل مختلف به دو نوع تقسیم کرد:
یک: خود انفجاری ناشی از عیوب قابل مشاهده در شیشه، مانند سنگ، شن، حباب، آخال، شکاف، خراش، و ترکیدن لبه.
دو: خود انفجاری ناشی از انبساط ناخالصی های سولفید نیکل در شیشه.
اینها دو نوع مختلف خود انفجاری هستند که باید طبقه بندی شوند، به گونه ای متفاوت با آنها برخورد شود، و به روش های مختلف مدیریت و پردازش شوند. اولی به طور کلی قابل مشاهده است و تشخیص آن نسبتاً آسان است، بنابراین در تولید قابل کنترل است. مورد دوم عمدتاً ناشی از انبساط ذرات ریز سولفید نیکل در شیشه است که نمی توان آنها را به صورت بصری بررسی کرد، بنابراین غیر قابل کنترل است.
در عملیات عملی و پردازش، اولی به طور کلی می تواند قبل از نصب حذف شود، در حالی که دومی به وجود خود ادامه می دهد زیرا نمی توان آن را بازرسی کرد، و تبدیل به عامل اصلی برای خود انفجاری شیشه های سکوریت شده در حال استفاده می شود. جایگزینی سولفید نیکل پس از خود انفجاری دشوار است و هزینه پردازش بالا است. در عین حال با شکایات کیفی زیاد و زیان های اقتصادی همراه خواهد بود و باعث نارضایتی مالکان و پیامدهای جدی تر دیگر می شود.
انبساط سولفید نیکل در داخل شیشه سکوریت دلیل اصلی خود انفجاری شیشه سکوریت است. پس از گرم شدن شیشه، تنش فشاری بر روی لایه سطحی ایجاد می شود. لایه هسته داخلی تنش کششی است و تنش فشاری و تنش کششی با هم بدنه ای متعادل را تشکیل می دهند.
شیشه به خودی خود ماده ای شکننده است که در برابر فشار مقاوم است اما در برابر کشش مقاوم نیست، بنابراین بیشتر شکستگی شیشه در اثر تنش کششی ایجاد می شود. هنگامی که کریستال های سولفید نیکل در شیشه سکوریت دچار تغییر فاز می شوند، حجم آنها افزایش می یابد. انبساط سولفید نیکل در لایه تنش کششی هسته شیشه باعث ایجاد تنش کششی بیشتر در داخل شیشه سکوریت می شود. هنگامی که تنش کششی از حدی که خود شیشه می تواند تحمل کند بیشتر شود، باعث می شود شیشه سکوریت خود منفجر شود.






